Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Murray Bookchin, Η σύγχρονη οικολογική κρίση

---
«Τα ανθρώπινα όντα όταν γεννιούνται είναι περισσότερο αβοήθητα και εξαρτημένα απ’ όσο τα περισσότερα ζώα. Η ωρίμανσή τους απαιτεί περισσότερο χρόνο απ’ ότι απαιτεί για τα κοντινότερα πρωτεύοντα ξαδέλφια τους. Αυτή η παρατεταμένη περίοδος ανάπτυξης, η οποία συμβάλλει αποφασιστικά στην πνευματική ικανότητα των ανθρώπων να δημιουργούν πολιτισμούς, ενθαρρύνει επίσης ένα βαθύ αίσθημα αλληλεξάρτησης που αποτελεί τη λυδία λίθο για το σχηματισμό και τη σταθερότητα της κοινότητας. Είμαστε κατ’ εξοχήν κοινωνικά ζώα όχι από ένστικτο, αλλά επειδή οφείλουμε να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας εάν θέλουμε να ωριμάζουμε με έναν υγιή και ζωντανό τρόπο και όχι απλώς να επιβιώνουμε. Αυτή η μορφή συνεργασίας, που περιλαμβάνει μια μακρά περίοδο γονικής προστασίας και, ουσιαστικά, στοργής και τρυφερότητας, καλλιεργεί στο είδος μας την ισχυρή ανάγκη της κοινωνικής αλληλεγγύης. Η χειρότερη τιμωρία που μπορεί να επιβληθεί σε οποιοδήποτε φυσιολογικό ανθρώπινο ον είναι η απομόνωση και το σοβαρότερο ψυχικό τραύμα α…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Lou Andreas-Salomé, Σεξουαλικότητα και ερωτισμός

---
«Το ν’ αγαπάς κάποιον σημαίνει να τον γνωρίζεις με τέτοιον τρόπο ώστε όλα του τα στοιχεία να σ’ αγκαλιάζουν, να φθάνουν ολοκληρωτικά σε σένα, παύοντας να είναι αδιάφορα ή φοβερά, ψυχρά ή κούφια. Ακόμα και τα πιο τρομερά πράγματα τότε, όπως τα θηρία μόλις μπουν στον κήπο της Εδέμ, ξαπλώνουν εξημερωμένα στα πόδια μας. Στα πιο όμορφα ερωτικά τραγούδια υπάρχει κάτι από αυτό το ακαταμάχητο συναίσθημα, ωσάν το αντικείμενο του έρωτα να μην είναι μόνο αυτό που πραγματικά είναι, αλλά και το φύλλο που θροΐζει πάνω στο δέντρο, η αχτίδα που κάνει να χρυσίζει το νερό- μεταμορφωμένο σε όλα τα πράγματα και συγχρόνως μάγος που μεταμορφώνει όλα τα πράγματα: εικόνα θρυμματισμένη σε χίλια κομμάτια μέσω της απειρότητας του Όλου, έτσι ώστε όπου κι αν πορευόμαστε να είμαστε πάντοτε στη γενέθλια γη μας. Να γιατί έχουμε απόλυτο δίκιο να φοβόμαστε ότι, καθώς προχωρά η αλληλογνωριμία των εραστών, η ερωτική μέθη εξανεμίζεται. Είναι γιατί κάθε πραγματική μέθη αρχίζει από ένα είδος δημιουργικής δόνησης που σείε…

Ρόζα Λούξεμπουργκ, Γράμματα απ' τη φυλακή

---
"Σε τέτοιες στιγμές σκέφτομαι εσένα και θάθελα τόσο να σου μεταδώσω αυτό το μαγεμένο κλειδί, για να μπορείς να αιστάνεσαι σε κάθε περίσταση ό,τι ωραίο και χαρούμενο μες στη ζωή, για να ζεις και συ μέσα στη μαγεία και να βαδίζεις στη ζωή καθώς σ’ ένα ολάνθιστο λιβάδι. Μη φανταστείς πως θάθελα να σου προσφέρω φανταστικές χαρές ή να σου κηρύξω τον ασκητισμό. Σου εύχομαι χαρές πραγματικές. Θάθελα μονάχα να μεταδώσω και σε σένα την ανεξάντλητη ενδόμυχη χαρά μου, ώστε να είμαι ήσυχη για λόγου σου, και για να μπορείς να περνάς μέσ’ απ’ τη ζωή τυλιγμένη σ’ ένα μαντύα κεντημένο μ’ αστέρια, που να σε προστατεύει από καθετί μικρό, χυδαίο και βασανιστικό της ανθρώπινης ύπαρξης." Ρόζα Λούξεμπουργκ, Γράμματα απ' τη φυλακή ---

Albert Camus, Ο επαναστατημένος άνθρωπος

--- "Το αίσθημα κατοχής δεν είναι παρά μια άλλη μορφή της επιθυμίας για διάρκεια. Αυτό προκαλεί το ανίσχυρο παραλήρημα του έρωτα. Κανένα πλάσμα, ακόμη και το πιο αγαπημένο, και το οποίο ανταποκρίνεται σε τούτη την αγάπη όσο καλύτερα μπορεί, δεν μας ανήκει ποτέ. Πάνω στην άσπλαχνη γη, όπου οι εραστές πεθαίνουν καμιά φορά χωρισμένοι και γεννιούνται πάντα μακριά ο ένας από τον άλλο, η πλήρης κατοχή μιας ύπαρξης, η απόλυτη αρμονία με αυτήν σε όλη τη ζωή είναι μια αδύνατη απαίτηση. Η επιθυμία κατοχής είναι τόσο αχόρταγη, ώστε μπορεί να επιζήσει και έπειτα από τον ίδιο τον έρωτα. Αγαπώ τότε σημαίνει ευνουχίζω αυτό που αγαπώ. Ο επονείδιστος πόνος του παρατημένου, μοναχικού από δω και πέρα εραστή, δεν οφείλεται στο ότι δεν τον αγαπούν πια, αλλά στο ότι γνωρίζει πως ο άλλος μπορεί να έχει πιθανότητες ν’ αγαπήσει ακόμη. Τελικά, κάθε άνθρωπος εκμηδενισμένος από τον σφοδρό πόθο για διάρκεια και κατοχή εύχεται στα πλάσματα που αγάπησε τη στειρότητα ή τον θάνατο." Albert Camus, Ο επαναστατη…

Μόλις χώρισα [Ημερολόγιο]

---

Ο εν δυνάμει εργοδότης μου ήταν απασχολημένος και μου ζήτησε ευγενέστατα να τον περιμένω στο γραφείο του, όπου με συνόδευσε η συνεργάτιδά του. Αμηχανία. Άρχισα να εξερευνώ τον χώρο και παράλληλα προσπάθησα να ελέγξω με ανεπαίσθητες, ρυθμικές αναπνοές τους χτύπους της καρδιάς μου.  Χαμογέλασα πλατιά στη συμπαθέστατη γυναίκα που συνέχιζε να δουλεύει στον υπολογιστή της και βιάστηκα να τραβήξω το βλέμμα μου από εκείνη χάριν διακριτικότητας. Τότε είδα την μαύρη κούπα με το τύπωμα μιας καρδιάς, κατακόκκινης φυσικά, συνοδευμένη από τη φράση «ΜΟΛΙΣ ΧΩΡΙΣΑ». Κι εγώ, σκέφτηκα και με δυσκολία συγκράτησα τον αναστεναγμό μου.  Εντάξει, μόλις δυο βδομάδες είχαν περάσει, δικαιολογημένος και ο παρ’ ολίγον αναστεναγμός και η υγρασία που απλώθηκε στα μάτια μου και που μετά βίας κατάφερα να μαζέψω πάλι πίσω. Ήταν ανάγκη να το θυμηθώ αυτό τώρα, εδώ; Μπούρδες, γιατί μήπως το είχα ξεχάσει και καθόλου, αλλά να, έπρεπε να προσέξω πολύ να μην πέσω στη λακκούβα με τα συναισθηματικά απόνερα, διακινδυνεύοντας…

Στο διάδρομο της ψυχιατρικής [Ημερολόγιο]

--- Είναι απόγευμα, κοντά τέσσερις. Εδώ και μια ώρα περιμένω υπομονετικά τον Φώτη, στο διάδρομο έξω από την ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου. Ο Φώτης είναι εγκαταστάτης ηλεκτρολόγος, συνεργάτης του γραφείου. Τον κάλεσα για ένα πρόβλημα στις ηλεκτρικές κλειδαριές των θωρακισμένων θυρών ασφαλείας που λίγες μόλις μέρες πριν εγκαταστήσαμε στην κλινική, χωρίζοντάς τη στα δυο και δημιουργώντας έναν χώρο ελεγχόμενης πρόσβασης όπου θα φιλοξενούνται οι "βίαιοι ασθενείς". Πίνω αργά μια ζεστή σοκολάτα και παρατηρώ τους περαστικούς: ασθενείς, συγγενείς, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Πλησιάζει ένα νεαρό ζευγάρι, φορτωμένο σακούλες με φρούτα, τρόφιμα, ρούχα. Κοντοστέκονται. Η γυναίκα τηλεφωνεί σε κάποιο γιατρό που προφανώς τους περιμένει. Χάνονται από το οπτικό μου πεδίο. Σε λίγο εκείνη επιστρέφει. Σπρώχνει την πόρτα του WCεπισκεπτών με το ένα δάκτυλο του χεριού σαν να φοβάται ότι θα κολλήσει κάτι. Την ανοίγει, αλλά μένει εκεί. Με ρωτάει αν είναι κάποιος μέσα. Της απαντώ ότι δεν αντι…

Θέατρο δρόμου [Ημερολόγιο]

---
"If you're in trouble, or hurt or need - go to the poor people. They're the only ones that'll help - the only ones." - John Steinbeck

Μεσημέρι Σαββάτου, επιστρέφω σπίτι από τη δουλειά. Σκέφτομαι να περάσω πρώτα από το πατρικό μου να δω τι κάνουν οι δικοί μου. Με πιάνει φανάρι, το ένα και μοναδικό της διαδρομής, σταματώ. Μια ασυνήθιστη συντροφιά στη νησίδα στα δεξιά του δρόμου τραβάει την προσοχή μου: ένα κορίτσι, δυο αγόρια και δυο σκύλοι, μάλλον αδέσποτοι. Η ατημέλητη εμφάνισή τους και οι κορίνες στα χέρια τους μαρτυρούν ότι είναι πλανόδιοι καλλιτέχνες. Περιμένουν να ανάψει κόκκινο και το φανάρι της δεξιάς λωρίδας για να αρχίσουν την παράστασή τους. Περιμένω κι εγώ. Ξαφνικά εμφανίζεται ο «γειά σου, φίλε». Όχι στη συνηθισμένη του θέση στην αριστερή πλευρά του δρόμου με τον υαλοκαθαριστήρα του στα χέρια, το πλατύ του χαμόγελο και τα σπαστά ελληνικά να ρωτάει τους οδηγούς εάν θέλουν να καθαρίσει το παρμπρίζ, αλλά από την άλλη πλευρά. Με βήμα ταχύ πλησιάζει τη σ…