Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Albert Camus, Δημιουργία και επανάσταση*

---
Στην τέχνη, η εξέγερση ολοκληρώνεται και διαιωνίζεται στην πραγματική δημιουργία και όχι στην κριτική ή τα σχόλια. Η επανάσταση, από την πλευρά της, μπορεί να επικυρωθεί μόνο μέσω ενός πολιτισμού και όχι με την τρομοκρατία ή με την τυραννία. Τα δύο ερωτήματα που θέτει από δω και πέρα η εποχή μας σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε αδιέξοδο, αν είναι δυνατή η δημιουργία και αν είναι δυνατή η επανάσταση, συνοψίζονται σε ένα, που αφορά την αναγέννηση ενός πολιτισμού. […]Τελικά, η καπιταλιστική και η επαναστατική κοινωνία γίνονται ένα, εφόσον υποτάσσονται στο ίδιο μέσο, τη βιομηχανική παραγωγή, και στην ίδια υπόσχεση. Αλλά η μία υπόσχεται στο όνομα τυπικών αρχών που είναι ανίκανη να ενσαρκώσει και που τις αρνείται με τα μέσα τα οποία χρησιμοποιεί. Η άλλη δικαιολογεί την προφητεία της μόνο στο όνομα της πραγματικότητας και καταλήγει στον ακρωτηριασμό της πραγματικότητας. Η κοινωνία της παραγωγής είναι απλά και μόνο παραγωγική, όχι δημιουργική. […] Αν ο εξεγερμένος πρέπει να αρνείται τη μανία…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Γιώργος Λιερός, Υπαρκτός καινούργιος κόσμος, Ένας πολιτισμός του δώρου

--- "[…] Διά του δώρου, λοιπόν, παρουσιάζονται το ένα στο άλλο, αναγνωρίζονται αμοιβαία και γίνονται αποδεκτά δύο πρόσωπα. Αντίθετα, η παράλειψη της πρόσκλησης (ήδη από τότε που οι Ολύμπιοι Θεοί δεν κάλεσαν την Έριδα στη γιορτή) ή η άρνηση της αποδοχής της αποτελούν προσβολές του προσώπου και της τιμής του. Στις αρχαϊκές κοινωνίες είναι ιδιαίτερα σημαντικός ο ρόλος της τιμής (υπόληψης) του προσώπου˙ αυτή συσχετίζεται προπάντων με τη γενναιοδωρία, την επαυξημένη ανταπόδοση του δωρήματος, ώστε ο αρχικός δωρητής να μεταβάλλεται σε υπόχρεο κ.ο.κ. Ακόμα και οι πιο αρχαϊκές ομάδες είναι εξαιρετικά ευαίσθητες στο θέμα της τιμής. Όπως έγραφε ο Μως, «οι άνθρωποι έμαθαν να εγγυώνται την τιμή και το όνομά τους πολύ πριν μάθουν να υπογράφουν»˙ το έκαναν με παροχές, προσφορές, τελετουργίες και δώρα. Η τιμή και η υπόληψη είναι η μαγική αύρα που περιβάλλει το άτομο. […] «Χαλασμένο πρόσωπο» είναι μία έκφραση των Κουακιούτλ για έναν αρχηγό που δεν δίνει πότλατς (γιορτές στις ΒΔ ακτές της Αμερικής,…

Lou Andreas-Salomé, Σεξουαλικότητα και ερωτισμός, Η γυναίκα

---
"Στην πραγματικότητα, αυτή η αρχετυπική σύλληψη της Παρθένου φαίνεται πλησιέστερη στο σημερινό πρότυπο της πόρνης: στο δόσιμο του εαυτού της χωρίς δυνατότητα επιλογής, ούτε ηδονής, με άλλα λόγια στο δόσιμο του εαυτού της με σκοπούς ολότελα ξένους προς τον ερωτισμό. Ο τύπος της πόρνης και ο τύπος της Μαντόνας μοιάζουν σε αυτό το σημείο περίπου όσο η καρικατούρα και το ζωντανό μοντέλο της, ή τέμνονται στα άκρα τους. Αλλά εκείνο που τις καθιστά και τις δύο δυνατές, είναι η ίδια αρχή που δίνει στη γυναίκα προορισμό ζώου- φορέα ζωής, μητρικού ζώου: το σώμα της, όσο κυοφορεί, είναι ναός του Θεού ή θέατρο και παζάρι της σεξουαλικότητας, και γίνεται η ενσαρκωμένη έκφραση, σύμβολο της παθητικότητας που κάνει τη γυναίκα εξίσου ικανή να εξευτελίσει τη σεξουαλική πράξη ή να τη μετουσιώσει."

Lou Andreas-Salomé, Σεξουαλικότητα και ερωτισμός ---

Lou Andreas-Salomé, Σεξουαλικότητα και ερωτισμός, Ενωμένοι για μια ζωή

---
[…] Πρέπει επίσης να υπογραμμισθεί ότι η ερωτική μέθη και ή ένωση που επιτελείται για μια ολόκληρη ζωή δεν παραμένουν ταυτόσημες η μία με την άλλη, και ότι υπάρχει αλήθεια στη γνωστή ρήση ότι η μία σταματά λίγο πολύ εκεί όπου αρχίζει η άλλη- μια αποτυχία υποδηλούμενη από δύο εντελώς διαφορετικές μεθόδους της εμπειρίας του έρωτα. […] Ένας δεσμός που συνάπτεται για μια ολόκληρη ζωή έχει ως τίμημα την εξάλειψη μιας προηγούμενης ερωτικής φόρτισης, την επικράτηση μιας μεταγενέστερης θέλησης προορισμένης να διαρκέσει, διότι αισθάνεται αρκετά πλούσιος ώστε να αποδεχθεί τέτοιες θυσίες: δεδομένου ότι αυτό που θέλει να ζήσει μέσα σε τούτη τη σχέση μέχρι τέλους είναι μια ζωή που απαιτεί την ίδια προστασία και τον ίδιο σεβασμό, την ίδια φροντίδα, την ίδια αυτοθυσία με το παιδί που γεννιέται από τη σαρκική ένωση. […] Εκεί όπου η αγάπη, με την ερωτική έννοια της λέξης, υπήρξε το πιο καθοριστικό στοιχείο στη διαμόρφωση μιας ένωσης για ολόκληρη τη ζωή, μαθαίνει για πρώτη φορά να συμπεριφέρεται με …

Το χαμόγελο [Ημερολόγιο]

---
Πέμπτη, 27.07.2017- 20:50
Είχα ομολογουμένως αρκετούς λόγους για να χαμογελώ επιστρέφοντας σήμερα το μεσημέρι στο σπίτι με το λεωφορείο, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο από κάποιον άγνωστο κύριο περί τα εβδομήντα πέντε, ο οποίος νωρίτερα με είχε στριμώξει κάπως στην προσπάθειά του να περάσει και να ακουμπήσει τις σακούλες με τα ζαρζαβατικά που κρατούσε και στα δυο του χέρια σε μια κοντινή σε μένα θέση από εκείνες τις «ημίδιπλες» που προορίζονται για τους ηλικιωμένους όπου καθόταν μια κυρία. Έσπευσε μάλιστα να «απολογηθεί» για την ενόχληση που προκάλεσε στην κυρία και σε μένα μεταχειριζόμενος, χαριτωμένα θα έλεγα, τη γνωστή ατάκα του Βουτσά «ήταν να μην τρουπώσω εγώ» προκαλώντας τα χαμόγελα τα δικά μας. Μια στάση αργότερα, λοιπόν, αντιλήφθηκα να λέει: «Ό, τι και να σας κάνει να χαμογελάτε, να ξέρετε ότι το χαμόγελό σας είναι πολύ γλυκό». «Συγγνώμη;» ήταν η δική μου απάντηση μια και η παρατήρησή του μόλις με είχε επαναφέρει στην πραγματικότητα από την ονειροπόλησή μου. Εκείνος επα…

Νοκ Άουτ [Ημερολόγιο]

---
Κυριακή, 4.6.2017- 13:00
Κάτι μέσα στη μέρα έχει γίνει σωστά, κάτι άλλο εντελώς λάθος. Ακόμη κι αν τα σωστά είναι περισσότερα από τα λάθη, η πικρή γεύση της αποτυχίας είναι εκεί και πολλές φορές είναι τόσο βασανιστική, που δύσκολα αποφεύγουμε να νιώσουμε ματαιωμένοι, ηττημένοι από τον ίδιο μας τον ατελή εαυτό, που προς στιγμήν- κάποτε και για πολλές χιλιάδες αθροισμένες στιγμές-  αφέθηκε να στροβιλίζεται στη δύνη του παράλογου φόβου, να εγκαταλείπεται στην αβάσταχτη ηδονή του πόνου που δεν μοιράζεται, που είναι «ντροπή» να μοιράζεται. Το παν για να μπορεί κανείς να συνεχίζει παρόλες τις αναποδιές  φαίνεται να είναι η ικανότητα να συγχωρεί τον εαυτό του, να αγαπά (και) τα λάθη του, αν όχι πρωτίστως αυτά και να ενθαρρύνει εαυτόν να προσπαθεί περισσότερο, έχοντας την (αυτο)πεποίθηση, ότι μπορεί και ότι μπορεί καλύτερα από ό, τι τα έχει καταφέρει έως σήμερα. Αν κάτι πρέπει να θεωρούμε στόχο ζωής είναι μάλλον αυτό που ο Δημήτρης, ο δάσκαλος οδήγησης- καλή του ώρα- μου είχε πει κάποτε: «Α…

Murray Bookchin, Η σύγχρονη οικολογική κρίση

---
«Τα ανθρώπινα όντα όταν γεννιούνται είναι περισσότερο αβοήθητα και εξαρτημένα απ’ όσο τα περισσότερα ζώα. Η ωρίμανσή τους απαιτεί περισσότερο χρόνο απ’ ότι απαιτεί για τα κοντινότερα πρωτεύοντα ξαδέλφια τους. Αυτή η παρατεταμένη περίοδος ανάπτυξης, η οποία συμβάλλει αποφασιστικά στην πνευματική ικανότητα των ανθρώπων να δημιουργούν πολιτισμούς, ενθαρρύνει επίσης ένα βαθύ αίσθημα αλληλεξάρτησης που αποτελεί τη λυδία λίθο για το σχηματισμό και τη σταθερότητα της κοινότητας. Είμαστε κατ’ εξοχήν κοινωνικά ζώα όχι από ένστικτο, αλλά επειδή οφείλουμε να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας εάν θέλουμε να ωριμάζουμε με έναν υγιή και ζωντανό τρόπο και όχι απλώς να επιβιώνουμε. Αυτή η μορφή συνεργασίας, που περιλαμβάνει μια μακρά περίοδο γονικής προστασίας και, ουσιαστικά, στοργής και τρυφερότητας, καλλιεργεί στο είδος μας την ισχυρή ανάγκη της κοινωνικής αλληλεγγύης. Η χειρότερη τιμωρία που μπορεί να επιβληθεί σε οποιοδήποτε φυσιολογικό ανθρώπινο ον είναι η απομόνωση και το σοβαρότερο ψυχικό τραύμα α…